Gconsole.com : Work & Travel 2007 : New Jersey

พอดีเพิ่งอัพเรื่องราวตอนที่ผมไป work & travel ที่ USA ไว้ที่เว็บของบริษัทเสร็จ เลยอยากเอามาลงที่นี่ด้วยให้ได้อ่านกัน เผื่อใครจะสนใจไปในปีหน้า

ปล.ผมไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการเขียนอะไรยาวๆเท่าไหร่
เพราะฉะนั้นถ้าบางตอนเกิดอ่านไม่รู้เรื่องก็อย่าถือสาเลยนะครับ

ปล2. บางคนอาจจะเคยอ่านบ้างแล้วใน hi5 ของผม แต่อันนั้นมันยังไม่สมบูรณ์นะครับ

[แก้ไข 1 ครั้งโดย - เมื่อ 2008-5-22 11:39:40]

ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะรถลง
Work & Travel 2007 : New Jersey

เอาสิครับ
ผมก็สนใจอยู่เหมือนกัน
อยากได้รายละเอียดอยู่
เพื่อนๆผมมันไปกันมาหมดละ
เหลือแต่ผมเนี่ยไม่มีตังค์ไป

บางครั้ง การทำดีของเรา ในสายตาคนบางคนเขาอาจมองว่าเราเป็นควาย
ช่องว่างสูญญากาศ คนดีกับควายแทบไม่ต่างกันเลย

บรรทัดแรก
วันแรก
ครั้งแรก

12 มีนาคม 2550
ประเทศไทย

ครั้งแรกที่ผมมาสุวรรณภูมิ เห็นได้ว่ามันใหญ่สมคำร่ำลือ ใหญ่สมคำโปรโมท
ใหญ่สมศักดิ์ศรีที่บอกว่าใหญ่ที่สุดในอะไรผมก็จำไม่ได้ บลา บลา บลา(ยังไม่ทันบินก็เขียนสำนวนฝรั่งซะแล้ว)และคำร่ำลือในทางลบทั้งหลาย
ที่เคยได้ยินได้ฟังมาก็เป็นอย่างที่เค้าว่าเพราะรู้สึกว่าในความสวยงามใหญ่โตมโหอลังการของมัน
มีจุดเล็กๆ ดำๆ มืดๆเต็มไปหมด ผมยังไม่รู้ว่าสนามบินอื่นมันเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า
ถ้าจะเทียบกับในหนังที่เคยดูมาก็กลัวว่าหนังมันจะแต่งซะจนเชื่อไม่ได้ไปหมดแล้วได้แต่รอบินไปดูด้วยตาตัวเอง แล้วตัดสินด้วยตัวเองดีกว่า

ที่ผมมาที่นี่วันนี้ไม่ใช่แค่อยากรู้ว่าสุวรรณภูมิมันสู้สนามบินชาวบ้านได้แค่ไหนเท่านั้น
แต่มันเป็นการเดินทางครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้งนึงของผมเป็นครั้งแรกที่ผมจะไปเมืองนอก
คำว่าครั้งแรกมันมีพลังแค่ไหนก็ไม่รู้ แต่เห็นวงการหนังบ้านเราให้ความสนใจกับมันมากมาย
เห็นได้บ่อยจากคำโปรยทั้งหลายในใบโปรโมทหนัง
(ครั้งแรกของดารา x ในบทบาทสุดฉาว,ครั้งแรกที่ดารา Y โป๊สุดขีด,ครั้งแรกที่งบแพงกระฉูด)
บ่อยจนหน้าเบื่อ ถ้าคนเราเจออะไรที่บ่อยขนาดนั้นก็คงเบื่อได้ง่ายๆแล้วก็จะไปคิดถึงแต่เรื่องเก่าๆ
แต่ถ้าเจอแต่อะไรเก่าๆนานๆเข้าก็จะไปมองหาแต่เรื่องใหม่ๆอีก

จะบอกว่าคนเราไม่เคยพอดี หรือต้องการความพอดีกันแน่

เถลไถลไปพอสมควร จนเครื่องบินจะออกแล้วยังไม่ได้บอกเลยว่าผมจะไปเมืองนอกทำไม
ถ้าจะว่าตามเอกสารแล้วผมก็ไป Work & Travel ตามโครงการของบริษัท
Liveabroadgroup กับเพื่อนผู้หญิงอีก 4 คนรวมผมเป็น 5 คน
แต่ถ้าจะว่ากันตามความรู้สึกแล้วผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนักหรอกว่าจะไปทำอะไรกันแน่

เพราะไม่รู้ถึงต้องไป

เพราะความสงสัยทั้งหลายที่ผลักดันอารมณ์ของผมให้ติดสินใจร่วมโครงการครั้งนี้
เพื่อที่จะไปหาคำตอบมากกว่าที่จะนั่งคิดเองหรือนั่งถกกับเพื่อนที่ไม่ได้มีความรอบรู้ต่างกันซักเท่าไหร่ให้เสียเวลา
พระพุทธเจ้าสอนพระอานนท์ว่า "จงอย่าสงสัย ให้ปฏิบัติ แล้วจะรู้เอง"
ผมก็เชื่อและลองปฏิบัติตามเพื่อที่จะได้รู้เองซะที

ถ้าครั้งแรกมีพลังทำให้คนขี้สงสัยหายสงสัยหรือทำให้คนโง่ฉลาดขึ้นแล้วล่ะก็
จากการเดินทางครั้งนี้ผมคงฉลาดขึ้นเป็นกอง

ปล.หลังจากผ่านสนามบินต่างชาติมา 2 ที่ ผมว่าสะอาดกว่าสุวรรณภูมินะ อย่างน้อยก็ห้องน้ำล่ะ

ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะรถลง
Work & Travel 2007 : New Jersey

ครับ..ห้องน้ำ..

เบื่อเดินดิน
เลย
หัดเหินบิน

xx มีนาคม 2550
บนฟ้า

ความรู้สึกของมนุษย์ที่ไม่เคยบินแล้วรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะทะยานขึ้นฟ้าแล้ว
มันรู้สึกแบบนี้เหมือนกันทุกคนรึเปล่านะแต่ไม่ว่าจะบินมาแล้วกี่ครั้งก็ไม่สู้ครั้งแรกหรอก
ทุกคนน่าจะจำครั้งแรกที่ขึ้นเครื่องบินได้(มั้ง) น่าแปลกที่เราไม่ค่อยจะจำการขึ้นรถครั้งแรก
หรือลงเรือครั้งแรกสักเท่าไหร่(หรือว่าผมไม่จำคนเดียว?) อาจเป็นเพราะการเดินทาง 2 อย่างนั้น
มันธรรมดาเกินไปมั้ง ก็นะ มันจะไปสู้การบินบนฟ้าได้ยังไง

สงสัยมนุษย์คงจะเป็นสัตว์ขี้เบื่อ เห็นได้จากการเบื่อแฟนขี้บ่น เบื่อกับข้าวเดิมๆ เบื่องาน
เบื่อเพลง เบื่อหนัง เบื่อรัฐบาล บลา บลา บลา อะไรที่เจออยู่ทุกวันก็พยายามหนีไป
แหกกรอบแหกคอกออกไป เจอที่ดีกว่าบ้างไม่ดีบ้างก็ว่ากันไป หรือบางคน
เจออะไรที่เปลี่ยนทิศทางขอมนุษยชาติไปเลยอย่างสองพี่น้องที่เบื่อการเดินดินตระกูลไรท์
จนค้นพบวิธีเหินบิน เป็นต้น

"เครื่องจะขึ้นแล้ว กรุณาปิดนู่น ปิดนี่ ปิดนั่นและคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย" (ในภาษาเกาลี)ดังขึ้น
เสียงแอร์ฯหน้าตาจิ้มลิ้มในจอพูดกับเรา เดี๋ยวนี้อะไรๆมันก็ต้องสร้างภาพกันหมด
มันก็เป็นศิลป์อย่างนึงน่ะนะ ใครจะอยากฟังป้าแก่ๆสาธิตวิธีการใช้เบาะนั่งบนเครื่องบินกันล่ะ
ก็เบื่อแม่ เบื่อเมียที่บ้านเลยต้องหนีออกมาที่นี่ซะขนาดนี้แล้ว

เครื่องบินเริ่มตั้งตัวให้ตรงกัน Runway แล้วออกวิ่งด้วยความเร็ว...เร็วมาก(พอดีอันนี้รู้อยู่แล้วเลยไม่ตื่นเต้น)
แล้วค่อยๆเชิดหัวขึ้นสู่ฟ้า สูงขึ้นไป สูงขึ้นไป สูงขึ้นไป ผมหูอื้อเล็กน้อย
นอกนั้นทุกอย่างปกติดี จนเครื่องบินเข้าสู่ระดับกี่หมื่นฟิตจำไม่ได้
แอร์ฯก็เดินออกมาทำหน้าที่แบบแอร์ฯๆกันตามปกติ

โดยรวม ประสบการณ์การขึ้นเครื่องบินครั้งแรกของผม ถือว่าธรรมดาไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้น
จะว่าไปแล้วมันก็คงเป็นแค่อีกหนึ่งFlight อีกหนึ่งเที่ยวบินธรรมดาของผู้โดยสารคนอื่นๆ
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกธรรมดาเฉยๆกับมันน่าจะเพราะการศึกษาทำให้ผมรู้ว่าเครื่องบินทำงานยังไง
แต่ละขั้นตอนเป็นยังไง อะไรที่เรารู้อยู่แล้วมันจะไปสนุกได้ยังไงล่ะ
หรือต่อให้เราไม่รู้อะไรเลยแล้วรู้สึกตื่นเต้นมากๆกับการบินครั้งแรกในชีวิต
เป็นคุณคุณจะแสดงออกยังไง จะร้องตะโกนวู๊ปี้!!! สุดยอด!!! ด้วยความสะใจสุดขีด
หรือจะนั่งนิ่งๆเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขา

ที่ผมสงสัยกว่าก็คือ ถ้ามีคนที่ดีใจกับการบินครั้งแรกจนร้องออกมาแบนั้นจริงๆ คุณจะมองเค้าด้วยสายตายังไง

พอเห็นแบบนี้แล้วทำให้คิดได้ว่าการบินครั้งแรกของเรามันคงจะเล็กจิ๊บจ๊อยมากเลยเนอะ เมื่อเทียบกับของสองพี่น้องตระกูลไรท์
ก็ดูสิพวกเรานั่งนิ่งเฉยราวกับนั่งรถแท๊กซี่แถวบ้านขนาดนั้น
ในขณะที่สองพี่น้องเค้าตะโกนแหกปากจนคอหอยแทบแตกให้กับการบินครั้งแรกของพวกเขา

ครั้งแรกของมนุษยชาติ

บอกแล้วว่าครั้งแรกมันมีพลัง

ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะรถลง
Work & Travel 2007 : New Jersey

เขตปลอดภาษาไทย

13 มีนาคม 2550
โซล,เกาหลีใต้ -> New Jersey,USA

สี่ชั่วโมงบนเครื่องบินครั้งแรกทำให้ได้รู้อะไรหลายอย่างดี เท่าที่จำได้ก็มี
1. มีแอร์ฯไทยบนเครื่องบินเกาหลีเหมือนกัน
2. อาหารบนเครื่องบินน่าอร่อยแต่ไม่อร่อย
3. ไอ้ใบเหลืองๆที่เค้าแจกบนเครื่องบิน เค้าให้กรอกเฉพาะคนที่จะเข้าเมืองเกาหลีเท่านั้น(พอดีเผลอหยิบมา แหม...คนเรามันก็พลาดกันได้)
ฯลฯ

แค่การขึ้นเครื่องรอบสองผมก็รู้สึกถึงความจำเจซะแล้ว ทั้งการขึ้นเครื่อง การเครื่องขึ้น การนั่ง กิน นอน
ก็เหมือนกับรอบแรก ดีหน่อยที่เที่ยวบินนี้มีจอทัชสกรีนส่วนตัวให้แต่ละที่นั่งเลือกความบันเทิงส่วนตัวได้ตามใจชอบ
พร้อมหูฟังส่วนตัวที่ใส่ไปได้สักครึ่งชั่วโมงคุณจะเจ็บระบมหูตอนถอดออก
ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดเห็นจะเป็นหนังใหม่ๆ ที่มาเร็วจนเกือบชนโรงแถมมีให้เลือกดูเพียบ
นอกนั้นเป็นสถานีวิทยุกับเกม เกมที่สนุกที่สุดมีแค่ Tetris ซึ่งถ้าการควบคุมไม่ประหลาดคงสนุกกว่านี้

เที่ยวบินจากเกาหลีไปอเมริกากินเวลาประมาน 12 ชั่วโมง ผมมีเวลาลองของ ทำนู่นทำนี่หลายอย่าง
แต่ก็อย่างที่บอกไว้ด้านบน "ก็ยังหนีความจำเจไม่พ้น" ดูหนังจบไป 3-4 เรื่องได้ รู้เรื่องบ้าง
ไม่รู้เรื่องบ้าง ถือว่าฝึกก่อนลงสนามจริงละกันเพราะแค่นี้ก็จะไม่เหลือภาษาไทยให้ใช้แล้ว ลงจากเครื่องเมื่อไหร่ก็เข้าเขตปลอดภาษาไทยเมื่อนั้น

ในที่สุดก็มาถึงด่าน ตม. ที่สตาฟฟ์ทั้งหลายขู่ว่าหินนักหินหนาเอาซะเราใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวจะโชว์เปิ่น
กลัวจะเสียเวลาเพื่อนๆ ต่างๆนานา แต่พอมาถึงคิวกลับไม่โดนอะไรเลยรอดมาได้แบบเงียบๆ ก็อย่างว่าต่างคน
ต่างประสบการณ์คนเราไม่สามารถเจออะไรที่เหมือนกันได้ ไม่มาไม่รู้นะเนี่ย

Martin Tjatas (อ่านว่าไงฟะ) คือคนที่มารับเราจากจุดนัดพบ พาเราไปที่บ้านที่เค้าซื้ออาหารมาตุนไว้ให้เพียบพร้อม
บ้านที่มีน้ำอุ่น น้ำเย็น น้ำร้อนให้ใช้ บ้านที่มีไมโครเวฟ เครื่องซักผ้า เครื่องล้างจาน เครื่องอบผ้า ทีวี ตู้เย็น สองห้องนอน
สองห้องน้ำ ก่อนจะพาเราไปเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ในสไตล์อเมริกันพร้อมกับการสัมภาษณ์อย่างเป็นกันเอง และพามาส่งที่บ้าน
มอบบัตรสมาชิกห้องสมุดที่เค้าไปสมัครมาไว้ให้แล้ว แถมเกือบจะให้ยืมโน้ตบุคไว้ใช้แล้วถ้าผมไม่เอามาเอง อ่านถึงตรงนี้คงรู้แล้ว
ว่าเค้าใจดีแค่ไหน

(รูปอาหารที่เจ้านายเค้าซื้อไว้ให้ Thank you very much.)

พวกเราเข้านอนกันแทบจะทันทีหลังจากการเดินทางชุดใหญ
่ที่กินระยะเวลาและระยะทางยาวนานที่สุดในชีวิต(อย่างน้อยก็ชีวิตผม)
เป็นอันว่าการเดินทางที่นานแสนนานได้สิ้นสุดลงแล้ว

เป็นอันว่าชีวิต(Life)แบบ Abroadๆ จะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้

ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะรถลง
Work & Travel 2007 : New Jersey

เดี๋ยวมาต่อครับ

เรื่องมันยาว รูปมันเยอะ
ไม่อยากเอาไว้ในโพสเดียว มันจะอ่านยาก และจะไม่น่าอ่าน

ปล.ใครจะว่าผมปั้ม rep ก็แล้วแต่ เพราะ rep ผมมันก็ขึ้นจริงๆ

ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะรถลง
Work & Travel 2007 : New Jersey

อ้ะ. นั่นมันสนามบินอินชอน......
ไม่รู้นะ แต่ผมว่าอินชอนนี่มันสวยกว่าสุวรรณภูมิอื้อเลย ใหญ่โต เพดานสูง แดดส่องอ่อนๆ ที่นั่งเป็นตับ ห้องน้ำสะอาด ร้านค้ามากมาย......
/me หันกลับมาดูสุวรรณภูมิ
เพดานเตี้ย บริเวณรอขึ้นเครื่องคับแตบ มืดมน.... >_:>;;