พบกันอีกครั้งกับ Gconsole Showcase ผลงานสุดแจ่มของ digital artist ไทย มีใครหลายคนเดาถูกว่าในที่สุดก็จะมาเจอกับเธอคนนี้ใน GAS จนได้ เธอคนนั้นก็คือ Vic นั่นเองครับ มีผลงานผ่านตามาแล้วมากมาย ผมภูมิใจนําเสนอมากเพราะเรื่องราวและผลงานของเธอ ก็ได้เริ่มจากการเล่นเกมๆเดียวกับที่หลายคนเคยเล่นมาแล้ว แต่ Vic ได้นําความประทับใจเหล่านั้น ไปเป็นแรงผลักให้เธอไปไกลกว่าเดิม ซึ่งเป็นจุดที่ผมอยากให้เห็นกันว่า เกมก็มีอะไรมากกว่าที่คิด หากเราสนใจอยากจะดึงมันปรับเข้ามาใช้กับตัวเรา
ความคลั่งไคล้ในวีดีโอเกม โดยเฉพาะไฟนอลแฟนตาซีของ Vic นั้นแทบไม่ต้องบรรยายเลย เพราะผมได้รู้มาว่า วันงาน Fantasy Live Concert นั้นเธอนั่งอยู่แถวหน้าสุดเลยครับ.....
ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้า ตอนนี้เตรียมโปรเจกต์อะไรเจ๋งๆ มาให้ชาวจีคอนอีกแล้ว ไว้จะประกาศเร็วๆนี้ครับ ผมคิดว่าถูกใจใครหลายคนแน่นอน - Kans
------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีฮ่ะ ขอแนะนำตัวเลยแล้วกันแบบว่าแพทเทิร์นเราต้องรู้จักกันก่อน แล้วเราถึงจะคุยกัน หรือเราจะคุยกันแล้วช่วยเก็บไปจำว่าคุยกับใครมาซักนิดก็ได้ ชื่อจริงของเราคือ เพียงพิชญ์ ศาสตร์ศศิ แต่ไม่ค่อยมีคนรู้ รู้แต่ชื่อ vic หรือใน DA ใช้ว่า vic-mon จบจากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร มาหมาดๆ โตมากับความมุ่งมั่นของตัวเอง
เห็นว่าให้เขียนเกี่ยวกับเกมเลยต้องเกริ่นว่ากว่าเราจะได้เล่นเกมมันยากเย็นยังไง เผอิญว่าที่บ้านเข้มงวด แค่พูดว่าอยากได้ ใครจะไปซื้อให้กัน! (จริงๆตอนนั้นแค่คำว่า อยากได้ ยังไม่กล้าเอ่ยออกมา) ตรากตรำเหลือเกิน เอาเป็นว่า พบเครื่องเกมครั้งแรกตอนเป็นเกมตู้อาเขตที่เล่นแต่เกมยิงจรวดอ่ะ ต่อมาก็ซุปเปอร์เฟมิค่อม จนถึงเครื่องซุปเปอร์ที่ใช้แผ่นดิสก์เล่น ก็ยังไม่มีเครื่องเป็นของตัวเอง แต่ในเวลานั้นความอดกลั้นก็ได้สะสมอย่างเต็มที่จนมาระบายเอาลงเครื่อง PS1
ตอนนั้น เป็นเด็กมัธยมต้น ที่มีเงินไม่เกินวันละ 30 บาท และคิดการณ์ใหญ่ว่าจะเก็บตังค์ซื้อเครื่อง PS1 ราคาหมื่นกว่าๆ ด้วยตนเอง ด้วยความคิดแค่ว่า ฉันอยากเล่นโทคิเมคิ อยากจีบชิโอริจัง (จีบไปเพื่อ!! เอาเป็นว่าตอนนั้นอยากจีบ...) จนเก็บตังค์ทุกวิถีทางแม้กระทั่ง รับจ้างเพื่อนทำการบ้านและทำเวร เก็บ...เก็บ...เก็บนานมากกก อดทนจนไม่รู้ว่าจะมีความอดทนแบบนั้นได้อีกครั้งในชีวิตหรือเปล่า เก็บตังค์จนเครื่องราคามันลงมาเหลือ 7000 กว่า แล้วมาชนกับเราเก็บตังค์ได้ 7000 กว่าๆพอดี เลยได้ฤกษ์ซื้อซะที แต่ปรากฏว่า จีบชิโอริไม่ติด!! เหตุการณ์นี้สอนให้รู้ว่า พยายามเพื่อเธอแต่เธอไม่รู้! 5555 เปล่าหรอก เราคิดว่า การที่เราได้ใช้ความพยายามและความอดทนอย่างใหญ่หลวงในเวลานั้น ทำให้เรา ป๊อปมากในฐานะคนรับจ้างทำการบ้าน (เอ๊ยไม่ใช่) แต่ก็ได้อะไรมาหลายอย่างอ่ะนะ อย่างแตกฉานในการทำการบ้านและบรรลุถึงสุดยอดของความอดทน เรียกว่า ให้ดิฉันอดทนเรื่องอื่นก็จิ๊บๆแล้วฟ่ะ!! (แล้วโตขึ้นมันก็เจอของที่ต้องอดทนมากกว่านี้จริงๆ 555)
ชิโอริจังก็งั้นๆแหล่ะ (องุ่นเปรี้ยว เล่นเกมไม่เก่ง!!) แล้วในเวลานั้นก็ได้พลัดโผลมาพบรักใหม่ชื่อว่า Final fantasy 7 ไอ้ตอนที่ FF6 อยู่ใน เครื่องซุปเปอร์น่ะมันเครื่องคนอื่นเลยไม่มีปัญญาเล่นให้เคลียร์ได้ แล้วก็แบบว่า FF 7 เกมอะไรเจ๋งเป็นบ้า! สมัยนั้นเจ๋งมาก ภาพก็เจ๋ง ระบบก็เจ๋ง เนื้อเรื่องก็เจ๋ง เพลงยังเจ๋งเลย แต่อนิจจา เล่นแล้วตายไปล้านรอบ (ง่อย!!) จำได้ว่า กว่าจะไปถึงฉากแอริธตายนี่นานมาก เห็นแล้วอินจัดอารมณ์ไหนก็ตาม แต่ไอ้ตอนมาเทเรียขาวกระทบพื้นบวกกับดนตรีกดดันจิตใจ นี่อารมณ์ แง...เอาแอริธตูคืนมา!! เลย เออพูดไปถึงไหนๆ เอาเป็นว่า ตอนนั้นสิ่งที่รู้สึกคือ ทำไมมนุษย์ด้วยกันถึงทำสิ่งที่ทำให้มนุษย์คนอื่นประทับใจได้ขนาดนี้ แล้วสิ่งที่ตามมาคือ เราจะดีแค่ภาพไม่ได้ มันเป็นอะไรหลายๆอย่างประกอบกัน ทั้งความคิด การชักนำ บรรยากาศ หลายๆอย่างที่ทำให้ประทับ ใจ มีความคิดว่า เราอยากจะทำให้ได้แบบนั้น แล้วการวาดรูปอย่างบ้าคลั่ง ก็เริ่มต้นขึ้น
บอกไว้ก่อนเลยว่าไม่ใช่ พระโพธิสัตว์ที่ตรัสรู้ได้ตั้งแต่ต้นว่า เราควรจะแบ่งเวลาระหว่างเรื่องเรียนกับเรื่องเล่น แต่ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ ความสนใจปลิวไปหมดคิดแต่อยากจะรีบกลับบ้านมาเล่นเกม แต่ก็นะพอถึงจุดนึงที่ความจริงจังมันมากขึ้น ไม่ใช่แค่ว่า ฉันจะเป็นผู้บริโภคตลอดไปมันเกิดขึ้นในจิตใจเราแล้ว เราอยากเป็นผู้สร้างบ้าง ทำยังไงถึงจะได้รับการยอมรับ ทำยังไงถึงจะวาดและเล่นได้โดยไม่มีการโต้แย้งจากผู้ปกครอง เมื่อนั้นการแบ่งเวลาก็เกิดขึ้นเอง เอาเป็นว่าม.ปลาย พลัดผลูปลิวไปติด TU รร.ดังแถวๆสยาม ในคะแนนเกือบบ๊วยๆ ตอนไปสอบคิดแค่ว่า เอาแบบไม่ให้คะแนนน่าเกลียดพอ ประหนึ่งเอาใจแม่ แต่จริงๆกลัวโดน!
ตอนที่เรียนอยู่ที่ TU ได้ค้นพบความจริงที่ทำให้ไม่ดูถูกตนเองอย่างเคย นั่นคือ เรียนเก่งเท่าไหนแต่ไม่มีจุดหมายไปก็เท่านั้น เพื่อนหลายๆคนที่เรียนเก่งแต่เค้าตอบไม่ได้ว่าเค้าชอบอะไรกันแน่ ชีวิตต้องการอะไร ชอบมาคุยกับเราและพูดเสมอว่า ดีนะที่เจอสิ่งที่ชอบแล้ว ตอนนั้นได้ความคิดมา 2 อย่างคือ "คนที่มีจุดหมายจะประสบความสำเร็จได้เร็วกว่า เพราะเค้ารู้ว่าจะมุ่งหน้าไปทางไหน" กับเรื่องที่ว่า "ทำไม บางคนทำงานหนักแต่ไม่ประสบความสำเร็จซักที" นั่นเป็นเพราะว่าเค้าไม่รู้จักแยกแยะว่าเรื่องไหนสำคัญกว่า อันไหนควรจะทำก่อน อันไหนเราควรจะทำทีหลัง เราคิดว่ามันคล้ายๆการแบ่งเวลา แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว อย่างเช่น ยกตัวอย่างเช่น เราจะเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ หรือจะเลือกที่ที่พ่อแม่คาดหวัง เรื่องไหนยอมได้ กับเรื่องไหนที่ยอมไม่ได้ จริงๆอะไรแบบนี้ไม่อยากให้คิดว่ามันคือการต่อต้านนะ เพราะถ้าจะเลือกไปทางไหนมันต้องคิดดีๆอ่ะ มันต้องเห็นความเป็นไปได้ในทางที่เลือกบ้างไม่ใช่สุ่มสี่สุ่มห้าแล้วเดินหน้าไปเลย แต่สิ่งที่จำเป็นในตอนนั้นมากคือ การพิสูจน์ตัวเอง ตอนช่วงเอนทรานซ์ ต้องพิสูจน์ตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่า เราพยายามได้เพื่อสิ่งที่เราต้องการ แล้วมันไม่ใช่แค่ความชอบของเด็กๆ อีกต่อไป คิดหน้าคิดหลัง คิดหลายตลบ จบอยู่หลายครั้ง คิดขนาดนี้แล้ว แต่คำตอบก็ยังเป็นคำตอบเดิมว่า เราไม่สามารถปฎิเสธความต้องการของตัวเองได้อีกแล้ว ให้เราทุ่มเทอย่างเต็มที่ ดีกว่าใช้ชีวิตแบบมีความสุขตามอัตภาพด้วยการไปเรียนสาขาอื่นที่มั่นคงกว่าไปวันๆ
ตอนนั้นคิดยังงี้ แล้วตอนนี้ก็ยังคิดยังงี้อยู่ แบบทำไมเราเห็นคนที่โตขึ้นพบโลกแห่งความเป็นจริงแล้วล้มเลิกไปหลายคน เราคิดว่าคนที่จะคิดเรื่องเงินมากกว่าก็ไม่ผิด คนที่จะคิดเรื่องอุดมการณ์มากกว่าก็ไม่ผิด ขึ้นอยู่กับว่าชีวิตเขาต้องการอะไร (แต่อนิจจัง น้องพลับขอสองได้ป่ะ ฮี่)
แล้วก็ผ่ามาเข้าศิลปากร!!
อะไรกันไม่เห็นจะได้วาดการ์ตูนเลย กร๊ากกกก!!
เออ เรียนที่นี่ก็ได้พบของจริง อารมณ์ว่า รู้แล้วว่า เฮ้ย!!ไม่ใช่เราที่พยายามอยู่ตัวคนเดียวนี่หว่า คนอื่นเค้าก็พยายามเหมือนกัน อารมณ์ว่าความคิด จักรวาลนี้ช่างกว้างใหญ่อันตัวเรามันก็ตัวจ้อยนัก หวนกลับมาอีกครั้ง เพราะคนเก่งใกล้ตัวมักทำให้เสียวได้มากกว่าคนเก่งไกลตัว คนเก่งล้นโลก!! ทำอย่างไร ถึงจะให้ได้ดี แต่เราว่าคนเราจะได้ดีมันไม่มีสูตรสำเร็จ เพราะแต่ละคนอยู่บนพื้นฐานที่ต่างกัน อยู่ในสิ่งแวดล้อมไม่เหมือนกัน มีความคิดและความสามารถต่างกัน แต่สิ่งที่เราพบเจอทั้งหมด ได้กลั่นกรองให้เหลือเป็นตัวเราในวันนี้ การที่มีบ้านที่เข้มงวด ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าเรามีความจริงจังขนาดไหน อยากให้เห็นว่าเริ่มต้นที่ความชอบแล้วจะไปต่อได้ขนาดไหน อะไรหลายๆอย่างที่มองย้อนกลับไปแล้วถึงเสียใจแต่ก็จะไปต่อแล้วล่ะ...
เห็นของ meisan และ สกาล ได้พูด ไปแล้วบางเรื่องที่อยากพูดเพราะงั้นจะพูดในเรื่องที่ไม่ซ้ำกัน แต่อยากให้ทำความเข้าใจเสียก่อนว่ามันเป็นแค่วิถีของเราเท่านั้น ของคนอื่นอาจจะไม่เหมือนกัน ใช่ว่าของเราจะดี ไม่ต้องทำแบบเราก็อาจจะได้ดีก็ได้ เรื่องที่ว่าคือทำยังไงถึงจะเก่งกว่านี้ (อันที่จริงน่าจะให้คนที่เก่งกว่าเรามาพูดแต่ได้มีโอกาสมาเขียนแล้วก็ขอเขียนในแนวของเราเสียหน่อย) เราคิดว่าต้องมีรสนิยมที่ดี บางคนวาดโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ตัวเองวาดไปมันดีหรือไม่ดี หรือแบบบางคนไม่เข้าสังคมคิดว่าการพยายามมากๆแล้วจะได้ผลดีมันไม่ใช่ มันอาจจะดีได้ในระดับนึง แต่เราคิดว่า จะทำงานจับใจคนมันต้องรู้จักคน เหมือนอย่างบางคนไม่เก่งเท่าไหร่ทำไมถึงเป็นที่ชื่นชอบ แต่ถ้าบอกว่าวาดสนองนี๊ดตัวเองก็อย่ามาบ่นว่าทำไมไม่มีคนชอบ แล้วก็ อย่าบริโภคแต่ของเดิมๆ อันนี้รวมถึงการเลือกซื้อและ lifestyle เพราะมันทำให้เราตันอยู่แค่นั้น เหมือนอยากสร้างเกม RPG เล่นแต่เกม RPG ก็ได้แค่นั้น ให้หันไปเล่นแนวอื่นซะมั่ง อันนี้เราคิดว่ามันก็คาบเกี่ยวกับคำว่า ใจกว้าง แบบยิ่งเรามองเห็นข้อดีมากเท่าไหร่เราก็ยิ่งหยิบยกข้อดีของสิ่งอื่นๆมาใช้ได้มากเท่านั้น คุณไม่ชอบ คนอื่นชอบก็อย่าไปขัด เพราะเค้าเห็นข้อดีของสิ่งนั้น คุณไม่ชอบคุณไปถล่มเค้า ระวังซักวันเค้าจะมาถล่มคุณ...
เราคิดว่าคนเรามีธรรมชาติของตัวเองอยู่ เราไม่อาจขัดขืนความต้องการทางปัจจัย 4 ไม่ต้องเก๋เท่ห์ แต่ต้องไม่ทำร้ายตัวเอง แต่อยากเท่ห์ก็เท่ห์ไป การที่ตัดสินใจด้วยตนเองแล้ว เราต้องยอมรับผลของการกระทำของตัวเองให้มากที่สุด บางทีก็อยากจะบอกว่า อย่ากลัวเหนื่อย เพราะกลัวเหนื่อยแล้วจะไม่กล้าที่จะเริ่มทำอะไร คนที่หัวเราะตอนนี้ เค้าก็ต้องเคยร้องให้เหมือนกัน โดยมากแล้วความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นจากคนๆเดียว
ก็แค่ไม่อยากเกิดมากินนอน มีความสุขตามอัตภาพแล้วตายไปก็เท่านั้นเอง อาจจะฟังดูโลภๆ แต่ก็คิดไปแล้วอ่ะ เพราะงั้นถามตัวเองให้ดีว่า
เราอยากจะเหลืออะไร?
Vic : เฮ้ย ไม่ได้ตั้งใจเขียนยาว ดันยาวเชี่ยะ เก็บกด!
